i wrote to you

before this

something more untruthful

leaves wind touch soft

the bullshit

i can come up with easily

wordplay

in place of

foreplay

the truth

i shouldn't say

goes like this:

i still walk

to places

but my feet stammer

i found my

direction in life:

towards the grave

i became

a caricature

of myself

a stereotype

of something

no one desires

while

you invincible

more and more beautiful

you will say

'this is another kind

of bullshit

he can come up with

easily. self pity.'

and you are right

but know this

i can no longer

keep calm

The Tragedy of Pornstars

The tragedy of pornstars
is not at all that they sell their bodies
-we all subtly sell our bodies
our sweat and our souls, our principles
for the raw desires of this world-
It is that once the viewer reaches his orgasm
and the testesterone's subdued, movies are quickly closed
and not ever watched until the end,
the work and the sacrifice of the pornstar
never fully appreciated by the satiated men.

Bucephalus-2

Bilmeyenler için: Bucephalus, Kral Philip'e getirilir, fakat at ehlileştirilemez bir vahşiliktedir; sırtına binmeye çalışan binicileri öldürdüğü rivayet edilir. Prens İskender, birbirinden deneyimli ve yetenekli binicilerin başarısızlığını görünce, Bucephalus'a binebileceğini söyler. Babası bunu kendi erlerine bir hakaret sayar ve İskender'e denemesini emreder, genç prens başarısız olursa atın parasını babasını ödeyecektir, o kadar altına da sahip değildir elbette.

İskender Bucephalus'a yaklaşır ve farkeder ki at kendi kara gölgesinden korkmaktadır, ölçüsüz huysuzluğunun tek sebebi de budur. Genç prens Bucephalus'un yüzünü güneşe çevirir ki at kendi gölgesini göremesin, sonra da hayvanın sırtına atlar, Bucephalus dörtnala koşar, koşar, koşar..fakat çelik iradeli genç İskender, atı sakinleştirmeyi başarır.Kral Philip bunu gördüğünde oğluna "Kendine fethedecek memleketler bul, oğul", der. "Makedonya sana yetmez."

Bucephalus ve İskender'in kaderleri yirmi yıl boyunca beraber örülür bu olayın ardından, genç prens önce Makedonya Kralı, sonra "Büyük" olurken, seferlerini, savaşlarını Bucephalus'un sırtında yönetir, ta ki soylu atın Hindistan'da, Jhelum Savaşı'nda ölümüne dek. İskender savaşın yapıldığı yerin adında "Bucephalia" şehrini kurar dostunun anısına.


Bucephalus-II

Bucephalus misali kendi gölgemden korktuğumdandı
hırçınlığım, biri dışında
Olimposlu bütün tanrılara küsmüştüm,
Mısırlılara kızgındım, bana piramitlerini açmamışlardı.
Güzel olmayabilirdim; ama karaydım, kardım, kalırdım
onlarla, hiç erimeden. Kaçmazdım. Öfkeli olabilirdim
ya da olamazdım. Penceremden uçup akıp gitmek
istediğimdendi patavatsız inlemelerim. Bahanelerim
çoktu, özürlerim çoktu. Evet sadece kırk derece
ateşi varken
ateşli olabilenlerdendim. Yıldızlardan çillerim
renkli bilyelerden gözlerim, ağzım bir karaltılar ini,
dedim ya, Bucephalus misali kendi gölgemden
korktuğumdandı. Kendimin İskender'i olamadım.

The Ultimate Grace

The Ultimate Grace

This is the ultimate flame
and ice of wills, in this game
of ultimate frisbie--we must not lose
i run for the frisbie, -blockit, mustblockit-
but everyone runs for the frisbie, 5 people now
in a tiny, so very ultimately tiny space
and I jump, as my lungs cherish
with the joy of making a sport that they are
growing to like, a long-lost joy, I jump
high, higher, and around the Ultimate Height
my fingers, I can see-feel-taste it, they touch
the spinning disc and block it with ultimate subtlety.
But just as I smell the frisbie, hear the frisbie
It is all dark, it is all pain, it is all
broken, certainly shattered, it is all cartilege
And a billion times faster than my elevation
to those dream-like heights, I fall
-aren't all falls that way- like a bullet
or a bird shot-down, it is dark, it is my nose,
it's a punch that took me down oh-so-elegantly that it
absolutely dodged my glasses, my poor glasses
thrice broken, thrice all dark, thrice hurt, thrice all cartilege
not this time. this very first
punch on my face so eloquent it hits me
right at the tip of my nose -not an inch left right up or down-
yes, it hurts like hell, but such ultimate precision
of pain makes me want to take my face on the way
of some other unsuspecting fist, it is
such violent grace, or such graceful violence,
it makes me believe that it's -still- not too very late
to do all kinds of audacious things.